عاشقانه ها

شاید اشتباهه اما عاشقا دروغ میگن

ادمای مهربون و بافا دروغ میگن

اونا که میگن تا همیشه دیوونتن

بازم بی پرده بگم که به شما دروغ میگن

اونا که میان به این بهونه ها که اومدن

از توی شهر قشنگ قصه ها دروغ میگن

اونا که فدات بشم تکیه کلامشون شده

به تمام اسمونا به خدا دروغ میگن

اونا که با قسم و ایه میخوان بهت بگن

که تا قیامت نمیشن ازت جدا دروغ میگن

پشت سرت به جای اشک یه کاسه اب میریزم

حالا که رفتنی شدی سفر بخیر عزیزم

این اخرین خواهشمه مواظب خودت باش

اونی که جامو میگیره جوونیتو بذار پاش

اسم منو جلوش نیار بهونه ای نگیره

بهش بگو دوستت دارم بذار برات بمیره

عکس منو پاره بکن یه وقت اونو نبینه

خجالت از چشام نکش که عاشقی همینه

دفتر خاطراتتو تو خلوتت بسوزون

یادت بره که کی بودی به دلتم بفهمون

اگه یه روز منو دیدی به روت نیار که دیدی

حتی اگه صدات زدم به روت نیار شنیدی

کی گفته نفرین میکنم غصه به تو حرومه

خوشبختی تو گل من همیشه ارزومه

نا گفته ها از نا نوشته ها خیلی بیشتره.

اکثر ناگفته ها رو میشه نوشت

صد بار نوشت

هزار بار نوشت

اما چه فایده که جرات یک بار گفتنش تو وجودمون نیست

مثل این ناگفته که هزار بار نوشته شده:

دوستت دارم!

افسوس مرا میکشد...

چرا لحظه ای باز نداشتم

ترا که زود گذشتی

ازین مسیر تلاطم

تا ببینی

تمام ارزوها و خواهشها را

در نیازمندی خنده های بی اعتنایم!

افسوس مرا خواهد کشت...

دریغ لحظه های خوشبختی و حضور

که تا ابدیت منبسط می شدند

و من و تو

انها را در سردی نگاهمان

به انجماد سپردیم

چرا نشنیدم

فریاد حسرت را در سکوت ثانیه ها

دریغا که از دست رفت

حجم متراکم زمان در حضور تو

و من هیچ نگفتم

و من هیچ نخواستم

و من هیچ نگریستم

بغض بی گریه مرا خواهد کشت...

چرا همانوقت که تو کمرنگ شدی

فریاد نزدم همه ی دردها و خواهشها را

با گلوی دردناک خویش

چرا؟...

تو یک دریا پر از احساس و شوری

و کوهستان سرشار از غروری

تو همچون رقص ناز کودکانه

سراسر عشوه و ناز و سروری

دلم از شوق تو پر میزند پر

تو میگویی صبوری کن صبوری

بجانت ای همه جان و دل من

ندارم طاقت یک لحظه دوری

شنیدم عاشقان را دوست داری

ز عشق اتش بگیرم چون تنوری

دریغا ای نسیم نو جوانی

ندانستم که در حال عبوری...

چقدر فاصله اینجاست بین ادمها

چقدر عاطفه تنهاست بین ادمها

کسی به حال شقایق دلش نمیسوزد

و او هنوز شکوفاست بین ادمها

کسی به خاطر پروانه ها نمیمیرد

تب غرور چه بالاست بین ادمها

ز مهربانی دلها دگر سراغی نیست

چقدر قحطی رویاست بین ادمها

به خاطر تو سرودم چرا که تنها تو

دلت به وسعت دریاست بین ادمها

به روی گونه تابیدی و رفتی                                              مرا با عشق سنجیدی و رفتی

تمام هستی ام نیلوفری بود                                                   تو هستی مرا چیدی و رفتی

چه باید کرد این هم سر نوشتی ست                                  ولی دل را به چشمت هدیه کردم

سر راهت که میرفتی تو انرا                                           به یک پروانه بخشیدی و رفتی

صدایت کردم از ژرفای یک یاس                                          به لحن ابی و نمناک باران

نمی دانم شنیدی برنگشتی                                                     و یا اینبار نشنیدی و رفتی

نسیم از جاده های دور امد                                           نگاهش کردم و چیزی به من گفت

تو هم در انتظار یک بهانه                                                از این رفتار رنجیدی و رفتی

دلم پرسید از پروانه یک شب                                         چرا عاشق شدن درد عجیبیست؟

و یادم هست تو یکبار این را                                            ز یک دیوانه پرسیدی و رفتی

کنار من نشستی تا سپیده                                                   ولی چشمان تو جای دگر بود

و من میدانم ان شب تا سحرگاه                                            نگارت را پرستیدی و رفتی

پریشان کردی و شیدا نمودی                                                 تمام جاده های شعر من را

رها کردی شکستی خرد گشتم                                                تو پایان مرا دیدی و رفتی

کسانی تنها انعکاس افتاب را بر دریاچه ای ارام در کوهسار می بینند...

من و تو میتوانیم گرمی ان را احساس کنیم

کسانی تنها انجماد ستارگان را می بینند بر اسمان شب...

من و تو درخشش انها را می بینیم

کسانی از پنجره باغ را نظاره میکنند...

من و تو غرق در بوستانیم

عشق ان نیست که به هم خیره شویم...

عشق انست که هر دو به یک سو بنگریم

تو یگانه ای و بدیع...

و هر انچه از تو چنین موجود بی همتایی ساخته

در خور عشق است و تحسین...